Ang Tawag ng Kalayaan
May malalim na likas na damdamin na nag-uugnay sa ating lahat. Isang pananabik na tumitibok sa bawat dibdib – nasa ilalim man ito ng tahing terno o ng makapal na balahibo.
Hindi tayo ginawa para mamuhay sa masisikip na kahon. Hindi para sa mga di-nakikitang bakod sa isipan, at hindi para sa tunay na rehas na gawa sa alambre. Gusto nating maramdaman ang lupa sa ilalim ng ating mga paa, ang hangin sa mukha, tuklasin ang mundo sa buong lawak nito at tahakin ang sarili nating landas – kahit puno ito ng mga hadlang. Dahil ang buhay na sunod sa patakaran ng iba ay hindi tunay na buhay. Pananatili lamang iyon sa loob ng kulungan.
Ang tunay na lakas ay ang lakas ng loob na ibuka ang mga pakpak. Basagin ang mga hangganan. Buksan ang tuka kapag lahat ay tahimik, at kunin ang lugar na nararapat sa atin.
Huwag hayaang idikta ninuman kung gaano ka kataas lilipad o gaano kalayo tatakbo. Kumawala sa mga lumang huwaran. Maging malakas, maging mailap, maging di-mapaamo.
Walang kulungan, walang patakaran – ang kalayaan ang higit sa lahat.
At huwag kalilimutan: walang ibang susulat ng iyong kuwento. Ikaw ang gumagawa ng kinabukasan.