ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਪੁਕਾਰ
ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਫ਼ਿਤਰਤ ਹੈ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਤਾਂਘ, ਜੋ ਹਰ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਧੜਕਦੀ ਹੈ – ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੀਨਾ ਸਿਲੇ ਹੋਏ ਸੂਟ ਹੇਠ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੰਘਣੇ ਖੰਭਾਂ ਹੇਠ।
ਅਸੀਂ ਤੰਗ ਡੱਬਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੀਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬਣੇ। ਨਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਦੀਆਂ ਅਣਦਿੱਖ ਵਾੜਾਂ ਲਈ, ਨਾ ਤਾਰ ਦੀਆਂ ਅਸਲ ਸਲਾਖਾਂ ਲਈ। ਅਸੀਂ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਧਰਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਹਵਾ, ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵਿੱਚ ਖੋਜਣਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਆਪ ਤੁਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ – ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਠੋਕਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਣ। ਕਿਉਂਕਿ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਜੀਈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਸਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਤਾਂ ਬੱਸ ਵਾੜੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿਣਾ ਹੈ।
ਸੱਚੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਖੰਭ ਖਿਲਾਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਰੱਖਣੀ। ਹੱਦਾਂ ਤੋੜਨੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਚੁੱਪ ਹੋਣ ਤਾਂ ਚੁੰਝ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਆਵਾਜ਼ ਚੁੱਕਣੀ, ਤੇ ਉਹ ਥਾਂ ਲੈਣੀ ਜੋ ਸਾਡਾ ਹੱਕ ਹੈ।
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਤੈਅ ਨਾ ਕਰਨ ਦੇ ਕਿ ਤੂੰ ਕਿੰਨਾ ਉੱਚਾ ਉੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈਂ ਜਾਂ ਕਿੰਨੀ ਦੂਰ ਦੌੜ ਸਕਦਾ ਹੈਂ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਾਂਚੇ ਤੋੜ ਦੇ। ਉੱਚੀ ਬੋਲ, ਜੰਗਲੀ ਬਣ, ਬੇਕਾਬੂ ਰਹਿ।
ਨਾ ਪਿੰਜਰੇ, ਨਾ ਨਿਯਮ – ਆਜ਼ਾਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਹੈ।
ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਭੁੱਲੀਂ: ਤੇਰੀ ਕਹਾਣੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਲਿਖਦਾ। ਭਵਿੱਖ ਤੂੰ ਆਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈਂ।