गोष्ट

स्वातंत्र्याची हाक

आपल्या सगळ्यांना जोडणारी एक खोल उपजत ओढ आहे. प्रत्येक छातीत धडधडणारी एक आस – मग ती छाती शिवलेल्या सुटाखाली असो वा दाट पिसांखाली.

आपण अरुंद खोक्यांमध्ये जगण्यासाठी बनलेलो नाही. डोक्यातल्या अदृश्य कुंपणांसाठी नाही, आणि तारेच्या खऱ्या गजांसाठीही नाही. आपल्याला पायाखालची जमीन जाणवायची आहे, चेहऱ्यावरचा वारा, जगाचा अफाट विस्तार शोधायचा आहे आणि आपल्या वाटा आपणच चालायच्या आहेत – त्या वाटा अडथळ्यांनी भरलेल्या असल्या तरी. कारण दुसऱ्यांच्या नियमांप्रमाणे जगणे म्हणजे खरे जगणे नव्हे. ते फक्त कुंपणात अडकून राहणे आहे.

खरे सामर्थ्य म्हणजे पंख पसरण्याचे धाडस असणे. मर्यादा मोडणे. सगळे गप्प असताना चोच उघडून आवाज उठवणे, आणि आपल्या हक्काची जागा घेणे.

तू किती उंच उडायचे किंवा किती दूर धावायचे हे कोणालाही ठरवू देऊ नकोस. साचे मोडून बाहेर पड. मोठ्याने बोल, बेधडक हो, अनिर्बंध हो.

पिंजरे नाहीत, नियम नाहीत – स्वातंत्र्य सर्वांच्या वर आहे.

आणि कधीही विसरू नकोस: तुझी गोष्ट दुसरे कोणी लिहीत नाही. भविष्य तूच घडवतोस.