Kiran 'Yanci
Akwai wani dabi'a mai zurfi da ke haɗa mu duka. Wata buri da ke bugawa a kowace ƙirji – ko tana ƙarƙashin kwat da aka ɗinka daidai, ko kuma ƙarƙashin gashin tsuntsu mai yawa.
Ba a halicce mu don mu zauna cikin kunkuntar akwatuna ba. Ba don shingayen da ba a gani na cikin kai ba, ba kuma don sandunan ƙarfe na gaskiya ba. Muna son jin ƙasa a ƙarƙashin ƙafafunmu, iska a fuskarmu, mu gano duniya cikin fadinta duka, mu bi hanyoyinmu – ko da suna cike da duwatsun tuntuɓe. Domin rayuwa bisa dokokin wasu ba rayuwa ta gaskiya ba ce. Tsayawa ne kawai cikin shinge.
Ƙarfin gaskiya shi ne samun ƙarfin halin buɗe fikafikai. Karya iyakoki. Buɗe baki lokacin da kowa ya yi shiru, da kuma ɗaukar matsayin da ya cancance mu.
Kada ka bar kowa ya gaya maka tsayin da za ka iya tashi ko nisan da za ka iya gudu. Fita daga tsofaffin hanyoyi. Ka yi ƙara, ka zama daji, ka zama wanda ba a iya sarrafawa.
Babu keji, babu doka – 'yanci ya fi komai.
Kada ka taɓa mantawa: ba wani da zai rubuta labarinka. Kai ne kake gina gaba.